گوشی‌ پرچم‌دار شیائومی می ۶ با تراشه اسنپدراگون ۸۲۱ و بدنه سرامیکی ارائه خواهد شد

شرکت شیائومی در حال توسعه نسخه جدید گوشی شیائومی می ۵ است و این گوشی در چندین مدل مختلف به بازار عرضه خواهد شد. مشخصات‌فنی شیائومی می ۶ در حال‌حاضر فاش شده است و تفاوت بین نسخه‌های مختلف این گوشی را می‌دانیم. کوین وانگ، یک تحلیلگر چینی به‌تازگی جزئیات بیشتری را در رابطه با نسخه مخصوص شیائومی می ۶ با بدنه سرامیکی و یک مدل دیگر از این گوشی، فاش کرده است. برای جزئیات بیشتر در ادامه مطلب با وب‌سایت گویا آی‌تی همراه باشید.

براساس اطلاعات منتشر شده توسط کوین وانگ، شرکت شیائومی تصمیم دارد تا نسخه مخصوص گوشی شیائومی می ۶ را با بدنه سرامیکی ارائه دهد؛ همانند گوشی بدون حاشیه شیائومی می میکس. تعداد نمونه مجهز به بدنه سرامیکی گوشی شیائومی می ۶ بسیار کم خواهد بود و با توجه به قیمت بالاتر آن و هم‌چنین، زمان‌بر بودن تولید گوشی‌های هوشمند مجهز به بدنه سرامیکی منطقی به‌نظر می‌رسد.

 نسخه‌های دیگر گوشی شیائومی می ۶ همانند نسل قبل یعنی می ۵ از ترکیب شیشه و فلز ساخته شده است. گمان می‌رود که شرکت شیائومی در اواخر ماه مارس یا در اوایل ماه آوریل، گوشی پرچم‌دار جدید خود را به صورت رسمی معرفی خواهد نمود. شایعات مختلفی پیرامون سخت‌افزار شیائومی می ۶ وجود دارد و در برخی از گزارش‌ها، اشاره شده است که تمامی مدل‌های این گوشی با تراشه اسنپدراگون ۸۳۵ کوالکام با هشت هسته پردازشی ارائه می‌شود

شیائومی می ۶

. با این‌حال، برخی از گمانه‎زنی‌ها، نشان می‌دهد که یک نسخه با تراشه اسنپدراگون ۸۲۱ به دلیل بازده پایین تولید تراشه‌های مبتنی بر لیتوگرافی ۱۰ نانومتری معرفی خواهد شد. علاوه‌براین، شایعاتی مبنی بر عرضه نسخه ارزان‌قیمت شیائومی می ۶ با تراشه هلیو ایکس ۳۰ با ده هسته پردازشی و لیتوگرافی ۱۰ نانومتری، وجود دارد و این مدل همانند سایر نسخه‌ها به نمایشگر فول اچ‌دی مجهز خواهد بود. البته در هیچ‌یک از شایعات جدید به عرضه این نسخه اشاره‌ای نشده است اما انتظار می‌رود که شرکت شیائومی همانند سازندگان دیگر، روند مشابهی را برای ارائه یک نسخه ارزان‌قیمت‌تر از گوشی پرچم‌دار جدید خود با پسوند “لایت” یا “مینی” در نظر بگیرد.

در کنار این موضوع، هم‌چنین اشاره شده است که مدل پایه شیائومی می ۶ از یک نمایشگر ۵٫۲ اینچی فول اچ‌دی با رزولوشن ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ پیکسل استفاده می‌کند و مدل رده‌بالای این گوشی با بدنه سرامیکی، ممکن است با نمایشگر Quad HD به بازار عرضه شود. حداقل حافظه رم در گوشی شیائومی می ۶ نزدیک به چهار گیگابایت و حداکثر حافظه رم، شش گیگابایت عنوان شده است. این مدل در چندین مدل با حافظه‌های داخلی متفاوت که حداکثر آن ۱۲۸ گیگابایت خواهد بود، ارائه می‎شود.

لازم به ذکر است که در مدل‌های مجهز به تراشه اسنپدراگون ۸۳۵ کوالکام از گوشی شیائومی می ۶، فرکانس هسته‌های کاری کاهش نیافته است. به همین جهت، باید منتظر ارائه حداکثر قدرت پردازشی تراشه اسنپدراگون ۸۳۵ کوالکام توسط گوشی شیائومی می ۶ باشیم. هم‌چنین، انتظار داریم که شرکت شیائومی، گوشی پرچم‎دار جدید خود را با سیستم‌عامل اندروید نوقا ۷٫۰ و رابط‌کاربری MIUI 8.0 ارائه دهد.

اطلاعات تازه منتشر شده پیرامون گوشی شیائومی می ۶، نشان می‌دهد که گوشی پرچم‌دار جدید شرکت سازنده به سنسور پیشرفته IMX400 سونی مجهز خواهد بود و نسخه رده‌بالا یعنی شیائومی می ۶ پلاس با دوربین دوگاه ارائه می‌شود. لازم به‌ذکر است که هیچ‌یک از این اطلاعات به صورت رسمی توسط شرکت شیائومی تایید نشده و نمی‌دانیم که این شایعات تا چه اندازه صحت دارد.

منبع: Softpedia

مجله اینترنتی گویا آی‌تی

ارسال شده در فال,گوناگون | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , | دیدگاه‌ها خاموش

تبلت آیپد ۱۰٫۵ اینچی اپل بدون دکمه فیزیکی Home در اوایل آوریل معرفی خواهد شد

آخرین شایعات از آسیای شرقی، نشان می‌دهد که شرکت اپل به دنبال تولید مدل ۱۰٫۵ اینچی تبلت آیپد پرو برای رونمایی آن در اوایل ماه آوریل است. در این گزارش که به نقل از منابع زنجیره تامین قطعات محصولات شرکت اپل به دست آمده، اشاره می‌شود که آیپد پرو جدید اپل در افتتاح Apple Park در ماه آینده معرفی می‌شود. برای جزئیات بیشتر در ادامه مطلب با وب‌سایت گویا آی‌تی همراه باشید.

در همین رویداد، شرکت اپل ممکن است از نسخه ۱۲۸ گیگابایتی آیفون SE به همراه بندهای جدید ساعت‌مچی هوشمند اپل واچ و نسخه قرمز رنگ آیفون ۷ و آیفون ۷ پلاس رونمایی کند. البته نباید انتظار مشخصات سخت‌افزاری جدیدی را از مدل ۱۲۸ گیگابایتی آیفون SE داشته باشید و تنها این مدل با حافظه داخلی بیشتری ارائه خواهد شد.

پس از معرفی آیفون SE با ۱۲۸ گیگابایت حافظه، انتظار داریم که فروش مدل‌های موجود متوقف شود و کوپرتینویی‌ها آیفون SE را با ۱۲۸ و ۳۲ گیگابایت حافظه داخلی عرضه نمایند. در رابطه با مدل قرمز رنگ آیفون ۷ و آیفون ۷ پلاس نیز، اطلاعات چندانی در دسترس نیست و نمی‌دانیم که این مدل به صورت محدود در دسترس قرار خواهد گرفت یا خیر. هم‌چنین، هنوز قیمت این نسخه مشخص نشده است و شاید شرکت اپل، آن‌را با قیمت بیشتری در مقایسه با مدل‌های موجود ارائه دهد.

اطلاعات تازه منتشر شده پیرامون تبلت آیپد جدید شرکت اپل را باید در حد یک گمانه‌زنی در نظر گرفت زیرا مدتی پیش، شایعه‌ای مبنی بر رونمایی از تبلت‌های جدید آیپد در اوایل فروردین منتشر شده بود. در این گزارش، هم‌چنین اشاره شده است که تولید انبوه آیپد پرو ۱۰٫۵ اینچی تا ماه می یا ژوئیه به طول می‌انجامد. کارکنان شرکت اپل در ماه آوریل به Apple Park جابه‌جا خواهند شد اما برخی از قسمت‌های این مجموعه هنوز به پایان نرسیده است و توسعه آن‌ها تا پایان سال جاری میلادی، ادامه می‌یابد.

آیپد ۱۰٫۵ اینچی

هنوز چندان مطمئن نیستیم که کوپرتینویی‌ها از تبلت‌های جدید آیپد در ماه جاری میلادی رونمایی خواهند کرد یا رونمایی از آن‌ها به ماه آوریل موکول می‌شود. با این‌حال، شرکت اپل در صورت تمایل برای برگزاری یک رویداد خبری برای معرفی تبلت‌های جدید آیپد، باید دعوت‌نامه‎های آن‌را برای اصحاب رسانه می‌فرستاد. با توجه به اینکه دعوت‌نامه هنوز ارائه نشده است، این احتمال وجود دارد که شایعات منتشر شده پیرامون زمان معرفی تبلت‌های جدید آیپد در ماه مارس صحت نداشته باشد.

در شایعات گذشته آمده است که تبلت آیپد پرو ۱۰٫۵ به همراه تبلت آیپد پرو ۱۲٫۹ اینچی در سال ۲۰۱۷ معرفی می‌شود و شرکت اپل، یک تبلت آیپد ۹٫۷ اینچی را نیز ارائه می‌دهد. نسخه جدید تبلت آیپد پرو با مدل ۹٫۷ جایگزین می‌شود و در رابطه با این مدل، اعلام شده که حاشیه‌های اطراف صفحه‌نمایش بسیار نازک است. در کنار این سه مدل، شرکت اپل از نسل جدید تبلت آیپد مینی با نمایشگر ۷٫۹ اینچی و مشخصات سخت‌افزاری قدرت‌مندتر رونمایی خواهد کرد.

گمان می‌رود پس از معرفی رسمی از تبلت‌های جدید آیپد، مدل ۱۰٫۵ اینچی با قیمت ۵۹۹ دلار به بازار عرضه شود و به همین جهت، نسخه ۹٫۷ اینچی با قیمتی نزدیک به ۴۹۹ دلار در دسترس قرار می‌گیرد. هنوز مشخص نیست که چه تغییراتی برای تبلت آیپد پرو ۱۲٫۹ و تبلت ۹٫۷ اینچی آیپد جدید در نظر گرفته می‌شود اما به احتمال زیاد، آیپد پرو ۱۰٫۵ اینچی و آیپد پرو ۱۲٫۹ اینچی به چیپ‌ست A10X اپل مجهز خواهد شد و آیپد ۹٫۷ اینچی و آیپد مینی با تراشه ضعیف‌تری ارائه می‌شود.

منبع: Softpedia

مجله اینترنتی گویا آی‌تی

ارسال شده در فال,گوناگون | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , , , | دیدگاه‌ها خاموش

تصاویر بیشتری از مدل‌های متفاوت گوشی پرچم‌دار گلکسی اس ۸ سامسونگ فاش شده است

نباید انتظار داشته باشید که روند انتشار شایعات پیرامون گوشی گلکسی اس ۸ و گلکسی اس ۸ پلاس سامسونگ تا پیش از رونمایی رسمی از آن‌ها توسط شرکت سازنده، متوقف شود. تا به‌حال، تصاویر و ویدیوهای زیادی از این دو گوشی منتشر شده است و تصاویر بیشتر در آینده‌ای نزدیک ارائه می‎شود.

به‌تازگی، تصاویر جدیدی از گوشی گلکسی اس ۸ و گلکسی اس ۸ پلاس سامسونگ منتشر شده است که نسخه پلاس گلکسی اس ۸ را در رنگ طلایی نشان می‌دهد. گوشی پرچم‌دار جدید این سازنده در رنگ‌های مختلفی عرضه خواهد شد و رنگ طلایی، یکی از رنگ‌هایی است که شرکت سامسونگ برای گوشی میان‌رده خود در نظر گرفته. برای جزئیات بیشتر در ادامه مطلب با وب‌سایت گویا آی‌تی همراه باشید.

همان‌طور که اشاره شده است، شرکت سامسونگ تصمیم دارد تا گوشی پرچم‌دار گلکسی اس ۸ را در دو مدل ارائه دهد. با این‌حال، این دو مدل نسبت به نسخه‌های عرضه شده از گوشی‌های پرچم‌دار سامسونگ در سال ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ متفاوت خواهد بود و شرکت سازنده، تصمیمی برای عرضه نسخه مجهز به نمایشگر بدون انحنای گوشی گلکسی اس ۸ ندارد. شرکت سامسونگ بیش از آنکه که به نسخه فلت گوشی پرچم‌دار جدید خود اهمیت دهد، تصمیم دارد تا نظر مساعد کاربرانی را به گوشی‎های گلکسی اس ۸ جلب نماید که به دنبال یک فبلت پرچم‌دار هستند.

گلکسی اس 8

به همین تصمیم دارد تا گلکسی اس ۸ را با یک نمایشگر ۶٫۲ با پسوند “پلاس” ارائه دهد و مدل پایه به یک نمایشگر ۵٫۷ یا ۵٫۸ اینچی لبه منحنی مجهز خواهد بود. البته افزایش صفحه‌نمایش گوشی گلکسی اس ۸ سامسونگ شاید در نگاه اول باعث شود که این دو مدل را بیش از اندازه بزرگ‌ فرض نمایید اما به لطف حذف حاشیه‌های اضافی اطراف نمایشگر و هم‌چنین استفاده از یک نمایشگر با نسبت ابعاد غیر مرسوم ۱۸٫۵ به ۹، ابعاد گوشی‌ گلکسی اس ۸ و گلکسی اس ۸ پلاس همانند گلکسی اس ۷ و گلکسی اس ۷ اج خواهد بود.

شایعات منتشر شده پیرامون گوشی پرچم‌دار جدید سامسونگ نشان می‌دهد که گلکسی اس ۸ و گلکسی اس ۸ پلاس در بیش از هفت رنگ مختلف از جمله مشکی، مشکی مات، آبی، ارغوانی، نقره‌ای، صورتی و طلایی ارائه خواهد شد. هنوز مشخص نیست که شرکت سامسونگ، تمامی این هفت رنگ را به صورت جهانی در دسترس قرار می‌دهد تا برخی رنگ‌ها به اپراتورهای ارتباطی یا کشور محل عرضه محدود خواهد شد.

گلکسی اس 8

در نهایت، باید اشاره کرد که در این تصاویر به حذف دکمه فیزیکی Home از حاشیه پایین نمایشگر و استفاده از دکمه‌های نرم‌افزاری on-Screen اشاره شده است. به دلیل اینکه حاشیه‌های اطراف صفحه‌نمایش به حداقل کاهش پیدا نماید، سنسور اثرانگشت به بدنه پشتی انتقال یافته است. البته این موضوع، باعث می‌شود تا استفاده از سنسور تشخیص اثرانگشت دشوار باشد زیرا سامسونگ تصمیم گرفته است تا این حسگر را در کنار دوربین اصلی جای دهد.

شرکت سامسونگ در ۲۹ مارس از گوشی پرچم‌دار جدید گلکسی اس ۸ و گلکسی اس ۸ پلاس رونمایی خواهد کرد و چند هفته بعد، این دو مدل در ۲۱ آوریل به بازار عرضه می‌شود. قیمت پایه گوشی پرچم‌دار جدید سامسونگ از ۸۵۰ دلار بیشتر خواهد بود و انتظار داریم که مدل دیگر با قیمتی بیشتر از ۹۰۰ دلار در دسترس قرار بگیرد.

منبع: Ubergizmo

مجله اینترنتی گویا آی‌تی

ارسال شده در فال,گوناگون | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , | دیدگاه‌ها خاموش

روزشماری برای اتمام ساختمان‌های شگفت‌انگیز جهان

اگر چه تا به حال چندین بار درباره‌ی ساختمان‌های شگفت‌انگیز مطلب منتشر کرده‌ایم و در مطلب کنونی به بررسی ۵ پروژه‌ی جدیدی که تا چندی دیگر کلید خواهند خورد یا در حال حاضر مراحل ساخت را طی می‌کنند خواهیم پرداخت. از بلند‌ترین آسمان‌خراش جهان گرفته تا دفتر اداری فوق‌پیشرفته‌ی برای یکی از غول‌های دنیای فناوری اطلاعات، قرار است هر کدام از این ساختمان از آن یکی بهتر باشند.

گویا آی تی – اگر چه تا به حال چندین بار درباره‌ی ساختمان‌های شگفت‌انگیز مطلب منتشر کرده‌ایم و در مطلب کنونی به بررسی ۵ پروژه‌ی جدیدی که تا چندی دیگر کلید خواهند خورد یا در حال حاضر مراحل ساخت را طی می‌کنند خواهیم پرداخت. از بلند‌ترین آسمان‌خراش جهان گرفته تا دفتر اداری فوق‌پیشرفته‌ی برای یکی از غول‌های دنیای فناوری اطلاعات، قرار است هر کدام از این ساختمان از آن یکی بهتر باشند.
برج جده

برج جده
اگر فکر می‌کنید دیگر قرار نیست ساختمانی بلند‌تر از برج خلیفه‌ به ارتفاع ۸۲۸ متر ساخته شود سخت در اشتباهید. معمار برج خلیفه یعنی «آدریان اسمیت» مجددا اقدام به طراحی ساختمانی جدید به نام برج جده کرده که ارتفاع آن ۱۰۰۷ متر است.
اگر می‌خواهید تصور درستی از این برج داشته باشید می‌توانید دو ساختمان Empire State یا سه برج ایفل که روی یکدیگر قرار گرفته باشند را در نظر بگیرید. اگر از بندر «دریای سرخ» شهر جده به این ساختمان نگاه کنید شاهد محوطه‌ای به وسعت ۵۳۰۰۰۰ کیلومتر به عنوان سطح زیربنای این سازه خواهید بود. این ساختمان دارای یک طراحی مثلثی خلاقانه است که با الهام گرفتن از برگ‌های به هم تا شده یک گیاه بیابانی است که قادر به تحمل فشار بسیار زیاد بادهای بیابانی است.
برج جده تا سال ۲۰۲۰ تکمیل خواهد شد.

پارک اپل
پارک اپل
«سر نورمن فاستر» از شرکت Foster+Partners طراح پردیس جدید و آینده‌نگرانه‌ی شرکت اپل به نام «پارک اپل» است. این پردیس بدون شک یکی از بهترین نمونه‌‌ سازه‌هایی است که طراحی سبز و دوستدار محیط زیست را با فناوری ترکیب می‌کند.
ساختمان اصلی پارک اپل که شبیه یک دونات باریک به نظر می‌رسد از بزرگ‌ترین شیشه‌های منحنی جهان استفاده کرده و با عنوان بزرگ‌ترین ساختمان جهان که از سیستم تهویه‌رسانی طبیعی استفاده می‌نماید یاد می‌شود. این سازه برق مورد نیاز خود را از یک سیستم بسیار بزرگ صفحات خورشیدی با توان ۱۷ مگاوات تامین کرده و در محوطه‌ی ۲۶۰٫۱۲۸ هزار متر مربعی‌اش نزدیک به ۱۲۰۰۰۰ کارمند فعالیت خواهند کرد.
فضای سبز این سازه هم بسیار زیباست و ۹۰۰۰ اصله درخت مقاوم در برابر خشکسالی در آن کاشته شده و با چمن و علف پوشانده شده است؛ کارکنان اپل برای رسیدن به ساختمان اصلی از میان این محوطه‌ی سبز عبور خواهند کرد.
آوریل سال جاری (فروردین ۹۶) شاهد آغاز کار این سازه خواهیم بود.
موزه لوکاس

موزه‌ی لوکاس
شاید به ندرت پروژه‌ای به این عظمت طی ساخت گرفتار این همه مشکل شده باشد اما به نظر می‌رسد عملیات ساخت «موزه‌ی لوکاس» بالاخره به روال عادی برگشته باشد. تاخیرهای ایجاد شده منجر به اعمال به‌روزرسانی گسترده‌ای از سوی شرکت AMD Architects شد و نمای کنونی سازه را شبیه به خانه‌ی اپرای Harbin Opera House کرده است.
موزه‌ی لوکاس که ارائه دهنده‌ی آثار مرتبط با هنرهای مفهومی است در پارک Exposition، لس‌آنجلس قرار داشته و توسط «جرج لوکاس» و با سرمایه‌ای بالغ بر ۱ میلیارد دلار بنا نهاده شده است. وسعت مجموعه حدود ۲۵٫۵۴۸ کیلومتر مربع بوده و کلکسیون‌های نقاشی و کارهای هنری مدیر موزه (جرج لوکاس) در معرض دید عموم قرار داده شده است.
یک رستوران، سالن‌های نمایش تئاتر پیشرفته، کافه، سالن‌های سخنرانی، کتابخانه و فروشگاهی مختص عرضه‌ی آثار تاریخی هم به این مجموعه اضافه خواهند شد.
در حال حاضر تاریخی برای اتمام پروژه تعیین نشده است.

برج باغ آکوا
برج باغ آکوا
معمار معروف بلژیکی «وینسنت کالباوت» طرح‌های جالبی مثل پروژه‌ی Dragonfly در منهتن امریکا و The Gate در مصر را در دست ساخت دارد اما بدون شک باید گفت سازه‌ی «برج‌باغ آگورا» در تایپه‌ی تایوان، بهترین کار وی محسوب می شود.
این آسمانخراش پوشیده شده با درختان و گیاهان طرحی شبیه DNA انسانی داشته و در هر طبقه ۴٫۵ درجه می‌چرخد؛ در ۲۰ طبقه‌ی آن مجموعه شاهد چرخشی ۹۰ درجه‌ای خواهیم بود. در این سازه از ۲۳۰۰۰ درخت استفاده می‌شود که هم در روی زمین و هم در بالکن‌های هر واحد کاشته خواهند شد. وجود یک سیستم منحصر به فرد جمع‌آوری و بازیافت آب و همچنین استفاده از یک سیستم پیشرفته‌ی صفحات خورشیدی برای تامین نیروی برق از دیگر ویژگی‌های بی‌نظیر این سازه محسوب می‌شوند.
این پروژه در سپتامبر ۲۰۱۷ به پایان خواهد رسید.

Leeza Soho

سازه‌ی Leeza Soho
شهرهای عظیم چین دارای ساختمان‌های جالب در اشکال و اندازه‌های مختلف هستند اما برج Leeza Soho که قرار است توسط «زها حدید» در بیجینگ ساخته شود یکی از بی‌نظیرترین برج‌های جهان محسوب می‌شود. طراحی این برج قبل از مرگ طراح آن به اتمام رسید.
ارتفاع برج Leeza Soho 207 متر است و طراحی داخلی آن به دو بخش مساوی تقسیم شده و دارای چرخش‌های بسیار زیبایی است. این پروژه دارای دیوارهای پرده‌ای مخصوص با ویژگی تهویه‌ی طبیعی است و ضمنا از سیستم جمع‌آوری آب باران و بازیافت آب‌های آلوده است.
پروژه‌ی ساخت این سازه در اواخر سال ۲۰۱۸ به پایان خواهد رسید.

مجله اینترنتی گویا آی‌تی

ارسال شده در فال,گوناگون | برچسب‌شده , , , , , | دیدگاه‌ها خاموش

پرواز پرنده سیاه آمریکایی در آسمان؛ همه آنچه باید در مورد هواپیمای SR-71 بدانید

هر چند که بلک برد SR-71 در اوج درگیری های جنگ سرد ساخته شد و در یک بازه زمانی ۱۷ ساله هرگز پرواز نکرد، اما هنوز هم به نظر می رسد این هواپیما به آینده تعلق دارد.

گویا آی تی – این هواپیمای جنگنده که هیچ سلاحی به همراه ندارد، نه تنها شبیه یک فضاپیما است، بلکه رکورد سریع ترین هواپیمای سرنشین دار را در سال ۱۹۷۶ به خود اختصاص داد؛ رکوردی که تا امروز بدون تغییر باقی مانده است. این هواپیما چگونه ساخته شد، و چه چیزی باعث شد این شهروند مقیم فضا به پرواز درآید؟

تولد بلک برد
SR-71، توسط شرکت لاکهید و در کارخانه مخفیانه آن به نام Skunk Works در بوربانک کالیفرنیا ساخته شد. طراحی این هواپیما، با الهام گیری از هواپیمای مخصوص شناسایی A-12 انجام شد. A-12 به عنوان جایگزینی برای هواپیمای جاسوسی U2، از دهه ۱۹۵۰ در اختیار سازمان سیا قرار گرفت. SR-71، زاییده افکار یک مهندس هوافضای آمریکایی به نام کلارنس “کِلی” جانسون بود. او مانند یک تونی استارک در دنیای واقعی، انواع نوآوری های قابل توجه را در طراحی هواپیمای خود به کار برد و باعث پیشرفت های چشمگیری در مهندسی هوافضا گردید.

SR-71، برای نیروی هوایی ایالات متحده ساخته شد و از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۸ به پرواز درآمد. بلک برد یا هابو (Habu) (نام یک مار سمی ژاپنی)، می توانست از هر هواپیما یا موشکی که آن را دنبال می کند، سبقت بگیرد. چندین رکورد سرعت و ارتفاع برای این هواپیما ثبت شده که هنوز شکسته نشده است. SR-71، یکی از اولین هواپیماهای رادارگریز بود. این هواپیما هر چه مسن تر شد، قوی تر هم شد! با وجود آنکه توسط مهندسانی ساخته شده بود که از قوانین اسلاید استفاده می کردند. این وضعیت کمی شبیه آن است که با کنجکاوی گوشی هوشمند خود را باز کنید و داخل آن یک مرد کوچک که یک چرتکه به دست گرفته ببینید.
چه انگیزه ای باعث ساخت این خنجر پرنده ی قدرتمند شد؟ پاسخ این سوال در سردترین سالهای جنگ سرد نهفته است. در دهه ۱۹۵۰، ناتو از ضرورت حیاتی حفظ فشار بر اتحاد جماهیر شوروی آگاه شد. از پایان جنگ جهانی دوم به بعد، این ضرورت به طور فزاینده ای قویتر شد و ایالات متحده تلاش کرد تصویری از خود در ذهن رقبا ایجاد کند که در آن کشوری غیرقابل مقابله با داشتن تجهیزات جنگی قوی و زرادخانه های هسته ای به تصویر کشیده شده باشد.
رئیس جمور وقت آمریکا، آیزنهاور، هم از حملات مخفیانه شوروی می ترسید و هم کابوس وقوع تصادفی یک هولوکاست هسته ای را می دید. به همین دلیل طرح “آسمان باز” را مطرح کرد. این طرح به هواپیماهای شناسایی ایالات متحده و شوروی امکان می داد در قلمرو کشور دیگر پرواز کنند. اما کرملین این طرح را نپذیرفت و به همین دلیل آمریکایی ها کار ساخت هواپیمای جاسوسی U2 را آغاز کردند. اولین پرواز این هواپیما در سال ۱۹۵۵ انجام شد.
lockheed_sr_71_blackbird-19
U2 یک هواپیمای بدون موتور جت است که امروزه نیز در ماموریت های مختلف شرکت می کند. این هواپیما برای سازمان سیا طراحی و ساخته شد و وظیفه آن، پرواز در قلمرو اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای عضو پیمان ورشو بود تا به این ترتیب اطلاعات استراتژیکی از این کشورها جمع آوری کند. متاسفانه، سازمان سیا فناوری های ضد هوایی شوروی را دست کم گرفته بود. در تاریخ ۱ می ۱۹۶۰، یک هواپیمای U2 که توسط فرانسیس گری پاورز هدایت می شد، مورد اصابت موشک های SA-2 قرار گرفت. پاورز به شکل معجزه آسایی جان سالم به در برد و توسط نیروی های شوروی دستگیر شد. او ابتدا در یک دادگاه نمایشی به جاسوسی متهم شد و سپس با یکی از جاسوسان سازمان KGB که توسط آمریکا دستگیر شده بود، یعنی رادولف آبل، در سال ۱۹۶۲ مبادله شد.
در همین سالها، جایگزین U2 همچنان به روند رشد خود ادامه می داد. شرکت لاکهید با اOxcart، هواپیمای شناسایی مافوق صوت و تک سرنشین A-12 را ساخت. انگیزه ساخت A-12 آن بود که برای غلبه بر ضعف های U2، هواپیمایی بسازیم که بتواند در ارتفاع بالاتر و با سرعت بیشتر از هر جسم پرنده دیگری که در آسمان وجود دارد، پرواز کند. A-12 باید تا حدی سریع باشد که نیازی به اسکورت و سلاح نداشته باشد. علاوه بر آن، باید دارای بدنه ای نازک و براق باشد و مواد خاصی در ساخت آن به کار رود تا شناسایی آن توسط رادارها تا ۹۰ درصد کاهش یابد.
اکثر فناوری های به کار رفته در A-12 (تصویر زیر) در SR-71 هم مشاهده می شود. این هواپیما برای اولین بار در آوریل ۱۹۶۲ به پرواز در آمد. پانزده فروند از آن ساخته شد، اما در طول جنگ ویتنام و کره شمالی فقط در ۲۹ ماموریت شرکت کردند. سپس در سال ۱۹۶۸ از ناوگان نیروی هوایی کنار گذاشته شدند.

معرفی SR-71
نیروی هوایی ایالات متحده به دنبال یک نسخه بزرگتر، سریعتر و سنگین تر از A-12 بود که بتواند دو سرنشین را حمل کند. این خواسته ها با ساخت SR-71 برآورده شد. (SR مخفف عبارت انگلیسی به معنای شناسایی استراتژیک است)
بلک برد هایی که از ماموریت های سخت جان سالم به در برده اند، امروزه در موزه های هوا فضا و پایگاههای نیروی هوایی ایالات متحده و بریتانیا سکونت دارند. اما هنوز هم اگر سوار آنها شوید می توانید با آنها پرواز کنید. SR-71، علی رغم آنکه یک هواپیمای شناسایی است، اما اصلا کوچک نیست. این هواپیما با ۱۰۷٫۴ فوت (۳۲٫۷۴ متر) طول ، با طول بالهای ۵۵٫۶ فوت (۱۶٫۹۴ متر) و ارتفاع ۱۸٫۵ فوت (۵٫۶۴ متر) در گالری هر موزه ای که قرار می گیرد، بر سایر هواپیماها فرمانروایی می کند. SR-71 وقتی خالی است، ۶۷٫۵۲۲ پوند (۳۰٫۶۰۰ کیلوگرم) وزن دارد و وقتی سوختگیری کند و محموله های حاوی حسگرها در آن قرار بگیرد، به وزن ۱۵۲٫۰۰۰ پوند (۶۹٫۰۰۰ کیلوگرم) می رسد.
SR-71 هم مانند A-12 فقط از لحاظ ظاهری شبیه هواپیماهای آینده نبود، بلکه از لحاظ ساختاری نیز اینگونه به نظر می رسید. مدرن ترین هواپیماها از آلومینیوم ساخته می شوند، اما در سرعت هایی که بلک برد با آنها پرواز می کند، این ماده دوام نمی آورد. به همین دلیل، این هواپیمای جدید را از تیتانیوم و کامپوزیت ها ساخته اند.

مشکلات تیتانیوم
در واقع SR-71، بزرگترین چیزی بود که تا آن زمان از تیتانیوم ساخته می شد. به همین دلیل ساخت آن با مشکلات زیادی مواجه بود. اولا تیتانیوم یک فلز نادر است و مقدار تیتانیومی که در ایالات متحده تولید می شد، برای ساخت بلک برد ها کافی نبود. به همین دلیل آمریکایی ها از اشخاص ثالث و شرکت های خارجی خواستند که تیتانیوم لازم را از خارج از این کشور، از جمله از اتحاد جماهیر شوروی، تهیه کنند. اما وقتی مشخص شد که ۸۰ درصد از تیتانیوم خریداری شده استاندارد نیست، مسئولان پروژه ساخت بلک برد متوجه شدند خریداری تیتانیوم راهکار خوبی نبوده است.
مشکل دیگر آن بود که کار کردن با تیتانیوم و نگهداری از آن بسیار سخت است. یعنی برای کار کردن با این ماده، لازم است همه تکنیک های طراحی و ساخت موجود را به کار بگیریم. به عنوان مثال، کوارتز شیشه جلوی هواپیما باید با استفاده از فراصوت ذوب شود و به قاب تیتانیوم جوش بخورد. علاوه بر آن، سطح این هواپیما نه صاف است و نه موجدار، و همین باعث شد برخی از مهندسان SR-71 را “فورد سه موتوره با ماخ ۳” بنامند. این نام به یک هواپیمای مسافربری متعلق به دهه ۱۹۲۰ اشاره دارد که با نام “The Tin Goose” شناخته می شد. این پوشش خاص به بدنه هواپیما اجازه می داد که وقتی گرم می شود در جهت افقی و عمودی منبسط شود. اگر سطح آن صاف می بود، در صورت گرم شدن بدنه، سطح آن شکاف خورده یا به حالت حلقه ای در می آمد. همچنین خدمه زمینی هواپیما باید همواره مراقب باشند که پای خود را کجا می گذارند.
مشکل دیگری که وجود داشت، نشت سوخت بود. بلک برد در حین پرواز گرم می شد و همین باعث می شد بدنه آن چندین اینچ منبسط شود. به همین دلیل پانل های تیتانیوم فقط برای وضعیتی که این هواپیما روی زمین داشت مناسب بودند.
پرواز در سرعت بیش از ماخ ۳، باعث می شود بدنه هواپیما تا دماهای بالا گرم شود و به همین دلیل با گذشت سالها تیتانیوم قویتر می شود. هر گاه این هواپیما با سرعت فراصوت حرکت کند، پانل های آن بازپخت می شود و گویا مجددا وارد کوره شده اند.

دهه ۱۹۶۰ در خفا گذشت
البته SR-71 فقط بانی پیشرفت کم در ساخت اشیای بزرگ با تیتانیوم نبود. این هواپیما یکی از اولین جنگنده هایی بود که برای پرواز کردن و ناپدید شدن ساخته می شد. هر چیزی که برای بلک برد ساخته می شد، به گونه ای مهندسی شده بود که تا حد امکان آن را نامرئی کند. به عنوان مثال، بدنه ی تیره و معروف آن، به آن دلیل ساخته نشد که چیزی شبیه گاراژ بتمن به نظر برسد، بلکه دلایل کاربردی داشت. بلک برد (به معنی پرنده سیاه) بر خلاف نامش سیاه رنگ نبود، بلکه به رنگ آبی تیره بود، اما در آسمان شب کاملا همرنگ محیط می شد.
این همه زاویه تیز و طرح های چشمگیری که در ساخت SR-71 به کار رفته، فقط برای رعایت اصول آئرودینامیک نیست. این هواپیما به گونه ای طراحی شده که کمترین سطح مقطع ممکن را داشته باشد و در عین حال، پرتوهای رادار را منحرف کند. پرتوهایی که منحرف نمی شد هم توسط کامپوزیت های دمای بالا و فریت های تعبیه شده در آنها، به صورت انرژی جذب می شد. در واقع، این تثبیت کننده های عظیم از کامپوزیت ها ساخته شده بودند و این اولین باری بود که چنین ماده ای برای ساختن یکی از اجزای اصلی یک هواپیما به کار می رفت.
لزوم مخفی ماندن هواپیما از چشم رادارها هم دلیل دیگری بود که باعث شد قسمت هایی دندانه ای مانند لبه چاقو در دو طرف بدنه قرار بگیرد و تا بالها ادامه داشته باشد. وقتی SR-71 پرواز کرد، مهندسان از دیدن اینکه این دندانه ها بالا رفتن هواپیما را آسان تر کرده و عملکرد کلی آن را بهبود بخشیده، شگفت زده شدند. این دندانه ها باعث شدند بلک برد ثبات بیشتری داشته باشد، احتمال کندی حرکت آن کمتر شود، بتواند وزن بیشتری را حمل کند، و در سرعت های بالا از مشکلات کمتری رنج ببرد. خیلی هم خوب !
هزینه این همه قابلیت، آن بود که SR-71 دارای یک سطح مقطع راداری ۱۰ متر مربعی (۱۰۸ فوت مربعی) باشد که تقریبا برابر با یک هواپیمای J-3 Piper Cub است. علاوه بر آن، سوخت این هواپیما با سزیم مخلوط شده بود تا گازهای خروجی از آن برای رادارها کمتر قابل مشاهده باشد. با پیشرفت فناوری و ساخت تجهیزات جدید، اجزای مختلف هواپیما به گونه ای با یکدیگر ترکیب شدند که SR-71 تا حدممکن نامرئی باشد. ایالات متحده در یک رقابت تنگاتنگ با شوروی قرار داشت و سبقت گرفتن از این رقیب بسیار دشوار بود.
وقتی همه این مراحل طی شد، نیروی هوایی ایالات متحده یک دستگاه باورنکردنی به دست آورد. دو موتور Pratt and Whitney J58-1 ، هر کدام می توانستند نیروی پیشران ۳۴۰۰۰ پوندی (۱۵۱ کیلونیوتنی) تولید کنند و در نتیجه ی تامین این نیرو، هواپیما می توانست در ارتفاع ۸۵۰۰۰ فوتی (۲۸٫۹۰۰ متری) به سرعت حداکثری ماخ ۳٫۳ (۲۲۰۰ مایل در ساعت، ۳۵۴۰ کیلومتر در ساعت، ۱۹۱۰ گره) برسد. هر چند که برد آن ۲۹۰۰۰ nm 3337 مایل، ۵۴۰۰ کیلومتر بوده، اما در حالت پرواز هم می توانست سوخت گیری کند. پس تنها عامل محدودیت کننده این هواپیما، استقامت آن خواهد بود.
Lockheed_SR-71s
در کابین خلبان
پرواز بلک برد چگونه انجام می شد؟ جای تعجب ندارد که برای هواپیمایی که برای پرواز در شرایطی نزدیک به شرایط فضایی طراحی شده ، آیین های قبل از شروع پرواز مشابه با آیین های فضانوردان باشد. پیش از هر ماموریت، دو سرنشین این هواپیما خدمات پزشکی دریافت می کردند و سپس یک جلسه توجیهی برای اعلام برنامه دقیق پرواز برگزار می شد. بعد از آن، یک صبحانه غنی از پروتئین که شامل استیک و تخم مرغ می شود، می خورند. این کار باعث می شد فرماندهان اطمینان یابند سرنشینان این هواپیما برای پرواز طولانی به اندازه کافی تغذیه شده اند. این وعده غذایی به گونه ای طراحی شده بود که نیاز به دفع نیز به حداقل برسد. احساس نیاز به دستشویی در ارتفاع ۸۵۰۰۰ فوتی، اصلا خوشایند نیست!
سپس زمان آن رسید که سرنشینان لباس پرواز را به تن کنند. هر یک از این لباسها که به صورت اختصاصی توسط شرکت دیوید کلارک ساخته شده بودند، ۱۲۰ هزار دلار آمریکا هزینه داشت. به دلیل آنکه لازم بود از این لباسها در ارتفاع بالا استفاده شود، بسیار شبیه لباس خدمه شاتل فضایی طراحی شده بودند. یک کلاه مخصوص، اکسیژن خالص برای آنها فراهم می کرد تا احتمال افت ناگهانی فشار هوا کاهش یابد.

علاوه بر آن، یک تخلیه اضطراری در زمانی که هواپیما به سرعت ماخ ۳٫۲ می رسد، سرنشینان را به دمای حدود ۴۵۰ درجه فارنهایت (۲۳۰ درجه سانتیگراد)، و سپس به دماهای زیر صفر می رساند، که موجب می شود آنها به طور همزمان منجمد و خفه شوند. در عین حال، خون آنها در شرایط نزدیک به خلاء که در یک دهم بالایی جو زمین برقرار است، به جوش می آید. همه این اتفاقات پیش از آنکه فرصتی برای باز شدن چتر نجات وجود داشته باشد، رخ می دهند. به همین دلیل حفاظت کامل از سرنشینان، به معنای واقعی کلمه لازم و حیاتی بود.
وقتی دو سرنشین SR-71 لباسهای خود را به تن کردند، در یک ون مجهز به صندلی های راحت به نزدیکی هواپیما منتقل شدند. هنگام ورود به هواپیما، خلبان روی صندلی جلو می نشست و افسر سیستم های شناسایی (RSO) روی صندلی عقب قرار می گرفت. پس از آنکه مرحله استقرار سرنشینان در کابین خلبان به پایان رسید، باید مدتی در همان حالت می ماندند تا کارشناسان مطمئن شوند همه چیز رو به راه و امن است، صندلی پرتاب آماده است، و پوشش کابین کاملا بسته می باشد.

بلند شدن هواپیما از زمین
SR-71، هواپیمای خودآغازگری نبود. برای روشن کردن موتورهای J58 آن لازم بود یک آغازگر کمکی که دو موتور Biuck V8 را حمل می کرد، کار کند. این موتورها به محور محرک (درایو شفت) متصل می شدند و زمانی که به سرعت ۳۲۰۰ دور در دقیقه می رسیدند، صدای خاصی تولید می کردند. بعدها یک دستگاه پنوماتیک که با هوای فشرده کار می کرد، جایگزین آنها شد.
هرچند که مقر اصلی اجرای برنامه SR-71 در ایالات متحده بود، اما دو پایگاه اصلی آن، پایگاه نیروی هوایی سلطنتی میلدنهال بریتانیا و پایگاه کادنا AFB در اوکیناوای ژاپن بودند. با این حال تفاوتی نداشت این هواپیما از کدام پایگاه پرواز کند؛ در هر دو پایگاه فرآیند مشابهی برای پرواز SR-71 طی می شد. ابتدا روی زمین حرکت می کرد و وقتی سیگنال “برو (go)” دریافت می شد، موتورهای قدرتمند این هواپیما آن را از زمین می کندند و به آسمان می بردند.
این بلند شدن سریع هواپیما، فقط برای جلب توجه و انجام حرکات نمایشی نبود. شتاب گیری سریع SR-71، در واقع یک مانور ایمنی بود. زیرا قرار بود بلک برد به لایه استراتوسفر جو برسد و در آن ساکن شود و در نتیجه لازم بود در نزدیکی زمین وضعیت مطلوب خود را نشان دهد. خلبان باید با حداکثر سرعت ممکن هواپیما را از زمین بلند می کرد تا اگر یکی از موتورها آسیب دید، بتواند برای فرود یا تخلیه امن اقدام کند.
ویژگی دیگر بلند شدن SR-71 از زمین آن بود که جدا از اطلاع رسانی های مختلف در مورد ترافیک هوایی محلی و کنترل رویدادهای اطراف، این هواپیما در سکوت رادیویی کامل پرواز می کرد. این حالت تا زمانی که هواپیما به پایگاه بازگردد حفظ می شد. به همین دلیل گوش های کنجکاو، هیچ چیزی در مورد این هواپیما یا اهداف آن نمی شنیدند.

سوخت گیری مجدد
اولین کاری که SR-71 بعد از بلند شدن از زمین انجام می داد، سوخت گیری مجدد بود. البته این کار به دلیل مصرف سوخت بالای این هواپیما در هنگام بلند شدن یا به دلیل نشت سوخت از پانل های تیتانیوم نیست. بلکه عمدا با حداقل مقدار ممکن سوخت آن را به پرواز در می آورند تا فشار وارد بر بدنه در حین بلند شدن هواپیما به حداقل برسد. از طرف دیگر فضای خالی موجود در مخزن سوخت با هوا پر می شود. وقتی هواپیما به سرعت مافوق صوت می رسد و سوخت آن تا دمای ۳۵۰ درجه فارنهایت (۱۷۷ درجه سانتیگراد) داغ می شود این هوا برای آغاز احتراق سوخت به کار میرود.
SR-71 برای سوخت گیری باید با یک ناوگان متشکل از حداکثر سه KC-135Q Stratotankers ملاقات کند. این ناوگان به گونه ای اصلاح شده که وقتی هواپیما با حداکثر سرعت خود در حال پرواز است، بتواند از آن سوخت دریافت کند. وقتی عمل سوخت گیری به اتمام برسد، شش مخزن اصلی بلک برد با ۸۰٫۲۵۰ پوند (۳۴٫۴۰۱ کیلوگرم) سوخت پر می شوند و اگر فضای خالی در آنها باقی بماند، انباشته از نیتروژن برودتی می گردد.

صعود و شتابگیری
زمانی که SR-71 در بالاترین ارتفاع قرار بگیرد، می تواند ماموریت خود را آغاز نماید. خلبان سر هواپیما را رو به بالا می گیرد و به دریچه هوا ضربه می زند تا هواپیما شتاب بگیرد و بدون هیچ زحمتی به سرعت مافوق صوت و فراتر از ماخ ۳ برسد.
آنچه این فرآیند را ممکن می ساخت، دو موتور Pratt and Whitney J58 بودند. این هیولاها ۴٫۷۵ فوت (۱٫۴۵ متر) عرض و ۱۷٫۸۳ فوت (۵٫۴۴ متر) طول داشتند و وقتی داغ می شدند ۶ اینچ (۱۵ سانتی متر) دیگر به ابعاد آنها اضافه می شد. هر کدام از آنها ۶۰۰۰ پوند (۲٫۷۰۰ کیلوگرم) وزن و ۳۴٫۰۰۰ پوند رانش داشتند.
موتور J58 که اساسا برای نیروی دریایی ایالات متحده طراحی شده بود، هر چند که همه خصوصیات یک موتور Turboramjet را ندارد، اما معمولا با همین عنوان شناخته می شود. زیرا هم عملکردی شبیه موتور های توربوفن دارد و هم مانند یک رم جت عمل می کرد و با صعود و شتابگیری هواپیما، در همان حین پرواز خود را مجددا تنظیم می نمود. به این ترتیب موتور بدون آنکه ذوب شود می تواند در ماخ ۳٫۲ به طور مستمر کار کند.
۶۱۳۷۴-pappas1
حرارت، همیشه برای SR-71 مشکل ساز بوده است. حرارت بدنه این هواپیما چنان بالا می رود که وقتی به زمین برگشت، خدمه زمینی باید مراقب باشند در اثر تماس با بدنه پوستشان نسوزد. موتور SR-71 از یک روغن روان کننده مخصوص استفاده می کند که در دمای ۶۰۰ درجه فارنهایت (۳۱۵ درجه سانتیگراد) پایدار باقی می ماند. شیشه های کابین از کوارتز ساخته شدند تا در این دمای بالا شکل خود را حفظ کنند. برای خنک نگه داشتن موتور و سایر سیستم ها، سوخت در میان دندانه ها به گردش در می آید. آنها به عنوان رادیاتور عمل می کنند.
خود سوخت، از نوع JP-7 بود. احتراق این سوخت به حدی سخت است که به خدمه زمینی اجازه داده می شود کار روی هواپیما را در حین عملیات سوخت گیری ادامه دهند. هر سوخت دیگری می تواند SR-71 را به سریع ترین کوکتل مولوتف متحرک جهان تبدیل کند! برای به آتش کشیدن JP-7، محفظه سوخت با تری اتیل بوران (TEB) پر می شود. این ماده وقتی در تماس با هوا قرار می گیرد به صورت خود به خود مشتعل می شود. TEB به حدی خطرناک است که سیستم سرمایش و تخلیه خاص خودش را دارد.
وقتی هواپیما با سرعت ماخ ۳٫۲ پرواز می کند، موتورهای J58 در بهترین حالت قرار دارند. البته در این زمان هم مشکل دیگری به وجود می آید. همان طور که بالاتر هم اشاره کردیم، این موتورها در هنگام شتابگیری SR-71 توانایی چشم گیری در تنظیم مجدد خود و بازیابی و استفاده مجدد از بیشترین مقدار انرژی ممکن دارند.
وقتی هواپیما تا ماخ ۲ (۱٫۵۲۳ مایل در ساعت، ۲۴۵۰ کیلومتر در ساعت) شتاب می گیرد، J58 مانند موتورهای توربوجت عمل می کند. هوا از قسمت جلوی موتور به داخل کشیده می شود و توسط یک کمپرسور شش مرحله ای فشرده می گردد. سپس این هوای فشرده وارد محفظه احتراق می شود. در آنجا با سوخت مخلوط می گردد و باعث احتراق آن می شود و نیروی پیشران را تولید می کند. تا اینجا، هیچ تفاوتی با جت های مسافربری ندارد. اما وقتی بلک برد به سرعت مافوق صوت برسد، ماده پس سوز وارد قسمت پشتی موتور می شود و پس از تماس با TEB مجددا می سوزد. این امر، انرژی لازم برای شتابگیری هواپیما تا سرعتهای خیلی بالاتر را فراهم می آورد.

استفاده از پس سوز، قبل از طراحی SR-71 هم در جت های نظامی دیده شده بود. اما اولین جت های جنگنده، فقط برای مدت کوتاهی با سرعت مافوق صوت حرکت می کردند. زیرا پس سوزها ، سوخت را به سرعت می خوردند. این عملکرد برای بلک برد که با سرعت ماخ ۳٫۲ پرواز می کرد اصلا خوب نبود.
کلید طراحی شاهکاری مثل موتور J58، شیوه مدیریت هوا در این موتور بود. هر چه سرعت بلک برد بیشتر می شد، قسمت های متحرک موتور بیشتر به یک مانع تبدیل می شدند تا یک کمک. زیرا کشش بیشتر و بیشتری تولید می کردند. در ماخ ۲٫۲، هوا با استفاده از شش لوله عبور دهنده که هوا را مستقیما از کمپرسور وارد پس سوز می کنند، از کمپرسور خارج می شود.

این عمل، موتور را به یک رم جت تبدیل می کند. رم جت ها، موتورهای ساده تر و سریعتری هستند که در آنها با حرکت سریع هواپیما به سمت جلو، هوا به صورت خود به خود فشرده می شود. به این ترتیب، پس سوز J58 با بازده بسیار بالاتری کار می کند و به این موتور امکان می دهد در دمای حداکثر ۸۰۰ درجه فارنهایت (۴۲۷ درجه سانتیگراد) عمل کند.
در عین حال، در قسمت جلوی موتور یک آیرواسپایک به انجام وظیفه می پردازد. آیرواسپایک به صورت یک شیء نوک تیز به نظر می رسد، اما وقتی به سطح مقطع آن نگاه کنید، یک شیء توپی شکل مانند یک گلوله شاقول (وزنه سربی) است. هدف آن، ایجاد یک موج ضربه ای (موج شوک) در مقابل دهانه ورودی موتور است تا از موتور در برابر فشار هوای مقابلش حفاظت کند. آیرواسپایک، در داخل دهانه ورودی هم امواج ضربه ای را ایجاد می کند تا سرعت هوا را پیش از ورود آن به کمپرسور کاهش دهد و به سرعت های مادون صوت برساند.
بهترین نقطه برای ایجاد این موج ضربه ای، بسته به سرعت هواپیما متغیر است. به همین دلیل، آیرواسپایک به گونه ای طراحی شد که در یک بازه ۲۶ اینچی به جلو و عقب برود. مکان قرارگیری آن به سرعت هواپیما بستگی دارد. به این ترتیب، به جای آنکه موج ضربه ای حرکت کند، موتور، خود را مجددا تنظیم می کند. بنابراین موج در موقعیت بهینه باقی می ماند و بیشترین بازده سوخت تولید می شود.

نکته هوشمندانه دیگری که در طراحی این سیستم اعمال شده، آن است که خود اسپایک، جامد نیست. این دستگاه هوا را به صورت بسته هایی حبس می کند، سرعت این بسته ها را کاهش می دهد تا به حد فروصوت برسد، و آنها را به اطراف موتور و داخل ناسل می فرستد تا موتور را خنک نگه دارد. چند دهانه دیگر هم برای ورود هوا در قسمت جلو و عقب موتور وجود دارد که وقتی موتور هواپیما با سرعت کمتر از صوت فعالیت می کند، خصوصا در هنگام بلند شدن از زمین و فرود، هوای خارجی را وارد موتور می کنند. علاوه بر آن، یک مجموعه دیگر از دریچه های ورودی در پشت موتور قرار دارند که در سرعت های خیلی کم، برای جلوگیری از کشیدن هوا به داخل موتور باز می شوند.
مهم ترین چیز آن است که J58 نه تنها می تواند خود را به گونه ای تنظیم کند که هواپیما با سرعت ماخ ۳٫۳ پرواز نماید، بلکه با سرعت های فروصوت هم پرواز می کند تا امکان سوخت گیری مجدد در حین پرواز فراهم شود.

همه این امور، توسط خلبان و کامپیوترهای آنالوگ ساده کنترل می شوند. اگر فشار داخلی بسیار زیاد شود، موج ضربه ای از جلوی موتور به صورت انفجاری خارج می شود و باعث بروز حالت “عدم شروع” (unstart) می گردد. این حالت باعث می شود پس سوز تعطیل گردد و هواپیما به شدت منحرف شود. سپس با تلاش خلبان و سیستم ها، انحراف برطرف می گردد. طبق گفته خلبانان این هواپیما، حالت عدم شروع در غیرمنتظره ترین زمان ممکن رخ می دهد؛ یعنی زمانی که همه چیز رو به راه به نظر می رسد.

شناسایی با استفاده از ستاره ها
وقتی SR-71 به سرعت و ارتفاع لازم برای گشت زنی می رسید، زمان آن بود که روی ماموریت خود تمرکز کند. ماموریت این هواپیما جمع آوری اطلاعات در مورد کشور های متخاصم و احتمالا متخاصم با استفاده از دوربین ها و حسگرها بود. وظیفه خلبان، هدایت هواپیما و نظارت بر سیستم های اتوماتیک بود تا مطمئن شود آنها کار خود را به درستی انجام می دهند. در همین حال، RSO دوربین ها، حسگرها و سیستم بسیار مهم ناوبری astro-inertial ANS را هدایت می کرد.
ANS، نسخه قدیمی GPS است که در دهه ۱۹۶۰ رایج بود، اما به جای استفاده از ماهواره ها برای تعیین موقعیت، از ستاره ها استفاده می نمود. به همین دلیل است که پیش از اختراع شبکه های مدرن هدایت ماهواره ای، هیچ راهی برای ردیابی SR-71 در حین پرواز وجود نداشت. لازم بود این هواپیمای جاسوسی بتواند موقعیت خود را در منطقه ای با ابعاد ۱۸۵۵ فوت (۵۷۵ متر) در ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) که مسیر پروازش در مرکز آن قرار داشت، حفظ کند. این حفظ موقعیت باید در سرعت های بالا و حداکثر برای ۱۰ ساعت انجام می شد.
ANS، به طور همزمان حداقل دو ستاره از ستاره های فهرست شده در یک کاتالوگ خارجی را ردیابی می کرد و با کمک یک زمان سنج، مکان ثابت SR-71 بر فراز زمین را محاسبه می نمود. قبل از هر بار پرواز، این سیستم مجددا برنامه ریزی می شد و تنظیم اولیه هواپیما و برنامه پرواز آن روی یک نوار پانچ شده ثبت می شد تا به خلبان بگوید که به کجا برود، چه زمانی برگردد، و چه زمانی حسگرهای آن روشن و خاموش شود. از طریق یک پنجره کوارتزی خاص، ستاره ها دیده می شدند. یک رهیاب ستاره خاص هم در این سیستم وجود داشت که می توانست ستاره ها را در روز هم ببیند.
۱۴۰۲۴-z-sr71-81zip-143-sr71-norway
انجام وظایف مربوط به ANS، به عهده RSO بود. RSO مسئولیت کنترل دوربین ها و حسگرها را نیز به عهده داشت. این دوربین ها و حسگرها در محفظه های باری موجود در دندانه های بدنه و دماغه ی SR-71 قرار داشتند. دوربین های زاویه باز آن می توانستند مناطقی تا فاصله ۲۹۵۲ nm 3.397 مایل، ۵۴۶۷ کیلومتر را پوشش دهند و تصاویری معمولی و کنج نگارانه در ناحیه مرئی و مادون قرمز طیف امواج الکترومغناطیس ثبت کنند. وضوح این تصاویر بر حسب اینچ اندازه گیری می شد.
یک دوربین مادون قرمز خاص هم وجود داشت که مسیر ماموریت را از آغاز تا پایان ثبت می کرد. هر چند که SR-71 از فراز کشورهای زیادی عبور کرد، اما هرگز به قلمرو اتحاد جماهیر شوروی یا جمهوری خلق چین نفوذ نکرد. دوربین ردیاب، هواپیما را در برابر هر نوع اتهامی که در این مورد به آن وارد می شد، بیمه می کرد.
حسگرها شامل یک رادار هوابرد جانبی (SLAR) می شدند که توسط شرکت گودیر (Goodyear) ساخته شده بود، و یک مجموعه از قطعات الکترونیکی هوشمند (ELINT) را در خود جای داده بودند. بعدها، سیستم رادار روزنه ای سنتزی پیشرفته (ASARS-1) که ساخت شرکت لورال بود، جایگزین SLAR شد. سیستم های رادار برای نقشه برداری زمینی به کار می رفتند، در حالی که ELINT برای ثبت سیگنالهای الکترونیکی در منطقه پرواز کاربرد داشت.
ELINT از اهمیت خاصی برخوردار بود، زیرا اطلاعاتی را در مورد رادار، دستگاههای الکترونیکی، سیگنال های ردیابی و هدایت برای موشک ضد هوایی SA-10 شوروی و سایر سیستم های تسلیحاتی فراهم می کرد. یکی از مزایای ارسال SR-71 به آسمان قلمرو دشمن یا به نزدیکی این قلمرو، آن بود که SR-71 می توانست بلافاصله توجه زیادی را به سمت خود جلب کند. در این روش رایج، از بلک برد برای به هم زدن لانه زنبور و ثبت نوع دستگاههای الکترونیکی که آن را روشن کرده بودند استفاده می شد. گاهی پیش می آمد که به طور همزمان ۵۰۰ دستگاه به طور همزمان در حال فعالیت بودند.

در این سناریو، گاهی هواپیمای جاسوسی در هماهنگی با یک هواپیمای شناسایی RC-135 کار می کند. در این میان بلک برد به عنوان طعمه عمل می کند. زمانی که SR-71 پاسخی ارسال می کند، RC-135 با استفاده از حسگرهای گسترده تر خود تعداد دستگاههایی که در یک فاصله امن قرار دارند را ثبت می کند.
در شرایط اضطراری…
در حین کار با هواپیمایی مثل SR-71 که در ارتفاعات بالا و فوق العاده سریع پرواز می کند، واکنش به شرایط اضطراری چالش بزرگی است. به عنوان مثال، RSO به هیچ وجه به خلبان کمک نمی کند و هیچ کنترلی بر پرواز ندارد. اگر خلبان ناتوان شود، تنها امیدش به آن است که ANC را به گونه ای تنظیم کند که SR-71 را به قلمرو دوست ببرد و سپس آنجا از هواپیما بیرون بپرد. البته این کار در سرعت ماخ ۳٫۲ اصلا خوشایند نیست…
جای تعجب ندارد که ممکن است دردسر بزرگتری پیش بیاید، و آن اقدام دشمن است. شوروی ها فقط به دنبال ردیابی SR-71 نبودند. در موارد متعددی آنها رهگیرها و موشک هایی ارسال می کردند که هدف آنها اصابت به SR-71 بود. اما در تمام طول عمر عملیاتی بلک برد، هرگز موفق نشدند.
اگر حسگر وجود یک قفل رادار هدف را تشخیص می داد، کارش راحت می شد. RSO بر تجهیزات رادار اتوماتیک نظارت می کند و در صورتی که نیاز باشد، دخالت دستی خلبان هم به آن اضافه می شود. شاید این کار کمی ساده به نظر برسد، اما با وجود طراحی پنهان SR-71، دستگاههای تولید پارازیت، ارتفاع پرواز و افزایش ناگهانی سرعت آن، این هواپیما عملا شکست ناپذیر است.

اگر یک رهگیر یا یک موشک زمین به هوا از پشت سر SR-71 به سمت آن شلیک می شد، هیچ امیدی نداشت که بتواند قبل از خروج این هواپیما از بازه برد موشک، به آن برخورد کند؛ البته در صورتی که افزایش سرعت ناگهانی، قفل رادار را دچار خطا نکند. حتی اگر یک موشک موفق به تعقیب SR-71 می شد، باید به ارتفاعات بالا می رسید و در این حالت مجبور بود به سرعت از سوخت خود استفاده کند. اما سیستم های هدایت آن نمی توانستند با ضخامت کم لایه هوا در ارتفاعات بالا مقابله کنند.
اگر دشمنان تلاش می کردند یک جت جنگنده یا موشک را از جلو به سمت SR-71 بفرستند، نتیجه مشابه آنچه گفتیم به دست می آمد. بلک برد چنان سریع به مهاجمان نزدیک می شد که رادار به سختی قفل می شد و کامپیوترهای ساده آن زمان نمی توانستند قبل از آنکه هواپیما دور شود، سرعت آن را محاسبه و مسیرش را رهگیری کنند.
در مجموع، ۸۰۰ موشک به سوی SR-71 ها شلیک شد. هیچ یک از آنها حتی به این هواپیما نزدیک هم نشدند. البته یک موشک در زمانی که این هواپیما در آسمان لیبی در حال پرواز بود، خدمه آن را ترساند. دلیلش آن بود که بدون قفل رادار پرتاب شده بود. اولین نشانه ای که از وجود این موشک در نزدیکی هواپیما دیده شد، دودی بود که به آسمان می رفت و خلبان SR-71، یعنی برایان شال، دریچه ها را در حالت کامل قرار داد و به سرعت غیرررسمی ماخ ۳٫۵ (۲٫۶۶۵ مایل در ساعت، ۴۲۸۸ کیلومتر در ساعت) رسید.

بازگشت به زمین
در پایان ماموریت، زمان آن رسید که SR-71 به زمین برگردد، اما این کار آنقدرها هم که به نظر می رسید ساده نبود. وقتی هواپیما به سرعت های مادون صوت رسید و عملیات بسیار سنگین آن پایان یافت، خلبان کنترل زیادی روی شرایط دریچه سوخت نداشت. خلبان بر موتورها نظارت می کرد تا از عملکرد بد آن جلوگیری کند. در این زمان، بلک برد به مقدار قابل توجهی کاهش ارتفاع می دهد و از سرعت آن کاسته می شود.
برای حفظ سوخت، زمان بندی کاهش شتاب باید با دقت انتخاب شود. یعنی سوخت باید زمانی به حداقل مقدار خود برسد که بلک برد تا حد امکان به نزدیکی یک ناوگان سوخت گیری مجدد یا پایگاه هوایی رسیده باشد. اگر هواپیما در اوکیناوا می نشست، محل سوخت گیری آن تقریبا در بالای این جزیره بسیار کوچک بود. اما اگر محل فرود هواپیما را انگلستان تعیین می کردند، باید قبل از رسیدن به آن منطقه سوخت گیری انجام می شد تا نیروی وحشتناک آن باعث شکستن شیشه ساختمانهای آنجلیای شرقی نشود. در هنگام فرود نیز همانند زمان بلند شدن از روی زمین، باید سکوت رادیویی برقرار شود و این سکوت تا زمانی که هواپیما به طور کامل روی زمین بنشیند، ادامه یابد. تمام تماس ها، جز تماس های مربوط به درخواست تعیین مسیر از طرف مرکز کنترل ترافیک هوایی قطع می شوند.
فرود این هواپیما هم درست مانند برخاستن آن از زمین جذاب و دیدنی است. SR-71 با سرعت ۱۵۵ گره (۱۷۵ مایل در ساعت، ۲۸۷ کیلومتر در ساعت) و در حالتی که دماغه ی آن به اندازه ده درجه رو به بالاست و فقط حدود ۱۰ هزار پوند (۴۵۳۵ کیلوگرم) از سوخت آن باقی مانده، روی باند می نشیند. به دلیل آنکه این هواپیما دماغه بلندی داشت، خلبان نمی توانست نشانه ها و آسفالت باند را ببیند. در حین حرکت مستقیم و پرسرعت هواپیما به سمت زمین، بالهای دلتای آن هوای زیر هواپیما را حبس میکرد و از برخورد شدید آن به زمین جلوگیری می نمود.
چرخ های عقب از مخلوط خاصی از لاستیک و آلومینیوم ساخته شده و با نیتروژن پر شدند تا از آتش گرفتن آنها جلوگیری شود. هر یک از این چرخ ها ۲۳۰۰۰ دلار آمریکا هزینه داشته و برای انجام حدود ۲۰ ماموریت کار می کرد. برای کمک به کاهش سرعت هواپیما و حفظ سلامت چرخ ها، خلبان یک دسته که به مجموعه ای از سه drogue متصل بود را می کشید. این drogue ها از ۴۰ اینچ تا ۴۰ فوت قطر داشتند. در این هنگام خلبان اجازه می دهد تا چرخ جلوی هواپیما با زمین تماس پیدا کند. وقتی سرعت آن دقیقا به ۵۰ گره (۶۳ مایل در ساعت، ۱۰۲ کیلومتر در ساعت) رسید، خلبان می تواند از ترمز ها استفاده کند.

آینده هواپیماهای جاسوسی مافوق صوت
SR-71 تا اکتبر ۱۹۹۹ در عملیات باقی ماند. البته بخش اعظم ناوگان متشکل از این هواپیما در سال ۱۹۸۹ و زمانی که برنامه ماموریت آن رسما پایان یافت، غیرفعال شد. در طی این مدت، تعداد ماموریت بلک برد ها از یک بار در هفته به یک بار در روز رسید و از ۳۲ فروند ساخته شده، ۱۲ فروند از دست رفت. علت همه آنها، تصادف و شکست های مکانیکی بود.
بلک برد، قبل از آنکه به موزه برود مجموعه قابل توجهی از اطلاعات و سوابق را جمع آوری کرده بود. در ۲۸ جولای ۱۹۷۶، کاپیتان رابرت هلت، رکورد ارتفاع در پرواز با بلک برد را شکست و به ارتفاع ۸۵٫۰۶۹ فوت (۲۵٫۹۳۹ متر) رسید. در همان روز، یک SR-71 دیگر، رکورد رسمی سرعت پرواز با یک جت سرنشین دار را با سرعت ماخ ۳٫۳ (۲۱۹۳٫۲ مایل در ساعت، ۳۵۲۹٫۶ کیلومتر در ساعت) به نام خود ثبت کرد.
این هواپیما رکورد پرواز سریع در یک مسافت مشخص، یعنی حرکت از نیویورک به لندن را نیز شکست. SR-71 این مسافت را در مدت یک ساعت و ۵۴ دقیقه و ۵۶٫۴ ثانیه طی کرد. این نشان می دهد که مسافت مذکور را با سرعت میانگین ماخ ۲٫۷۲ (۲٫۰۷۱ مایل در ساعت، ۳٫۳۳۲ کیلومتر در ساعت) پیموده است. هواپیمای کنکورد، همین مسافت را در مدت ۲ ساعت و ۵۲ دقیقه طی کرد. اما هواپیماهای مسافربری امروزه در مدت شش ساعت از نیویورک به لندن می رسند. علاوه بر آن، رکورد پرواز سریع از لس آنجلس تا واشنگتن دی سی، از ساحل غربی ایالات متحده تا ساحل شرقی آن، از کانزاس سیتی ایالت میسوری تا واشنگتن دی سی، و از سنت لوئیس تا سینسیناتی، نیز همگی به SR-71 تعلق دارند و تا زمانی که جایگزینی برای این هواپیما ساخته شود به نام همین هواپیما باقی خواهند ماند.
چه هواپیمایی جایگزین آن خواهد شد؟ ویژگی های هواپیمای جایگزین به ماموریت آن بستگی دارد. ماهواره های نظارتی پیشرفته، وظایف بلک برد را با هزینه کمتری انجام می دادند و ساخت و توسعه این ماهواره ها بسیار مفید بود. در حالی که Google Earth می تواند به شما بگوید که در شهر ولادیووستوک روسیه چه خبر است، چرا باید صدها میلیون دلار برای ساخت یک زیرساخت پیچیده هزینه کنیم تا SR-71 به پرواز خود ادامه دهد؟

البته ماهواره های جاسوسی محدودیت های جدی دارند. مدارهای آنها قابل پیش بینی بوده و رسیدن یکی از آنها به مکان هدف، می تواند ۲۴ ساعت طول بکشد. در حال حاضر بحث هایی در این مورد وجود دارد که یک هواپیمای جاسوسی جدید ساخته شود که متناسب با نیازها پرواز کند.
در حال حاضر یک جایگزین احتمالی در شرکت لاکهید مارتین ساخته می شود. SR-72، هواپیمای جدیدی است که فقط قابلیت پرواز با سرعت مافوق صوت را ندارد، بلکه هایپرصوت است. یعنی می تواند با سرعت ماخ ۶ (۴٫۵۶۸ مایل در ساعت، ۷٫۳۵۰ کیلومتر در ساعت) پرواز کند و به لطف سیستم جدید پیشرانش سیکل ترکیبی مبتنی بر توربین که در آن تعبیه شده، می تواند در مدت یک ساعت قاره های جهان را بپیماید. سیستم مذکور، ترکیبی از یک موتور توربینی و یک رمجت دوگانه است.
در حال حاضر، نیروی هوایی ایالات متحده علاقه زیادی نسبت به SR-72 نشان نمی دهد، اما اگر ذهنیت خود را نسبت به آن عوض کند، به گفته شرکت لاکهید این هواپیما می تواند در سال ۲۰۱۸ به پرواز در آید و تا سال ۲۰۳۰ خدمت کند.

مجله اینترنتی گویا آی‌تی

ارسال شده در فال,گوناگون | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , | دیدگاه‌ها خاموش

کشف ماده خودمونتاژ با قابلیت کنترل توسط نور

پژوهشگران دانشگاه ایالت کارولینای شمالی شیوه‌ای جدید برای استفاده از نور به منظور کنترل ترتیب تا خوردن ماده‌ی خودمونتاژ کشف کرده‌اند.

گویا آی تی – در گذشته شاهد ساخت و عرضه‌ی سازه‌هایی خود تا شونده‌ای بوده‌ایم که توسط نور کنترل می‌شده‌اند؛ این تکنیکی است که برای تبدیل صفحات مسطح به اشکال ۳بعدی مثل مکعب و هرم به خوبی جواب می‌دهد. دانشمندان در تلاش برای هوشمندتر کردن این مواد هوشمند شیوه‌ای جدید برای ساخت سازه‌های خود تاشونده‌ی پیچیده طراحی کرده‌اند؛ این کار از طریق تغییر رنگ نور و ”لولاها“ انجام می‌شود تا هر بخش از ماده به ترتیبی خاص تا بخورد.

پژوهش جدید با استفاده از یافته‌های قبلی ایالت کارولینای شمالی در سال ۲۰۱۱ انجام شده  یعنی زمانی که پژوهشگران اقدام به ساخت قالب‌های ۲بعدی کرده‌ بودند که در زمان قرارگیری در معرض اشعه‌ی مادون قرمز می‌توانستند خودشان را به فرم یک شکل ۳بعدی تا بزنند. کلید اصلی برای این کار وجود خطوط سیاه برجسته در لولاها بود که در مقایسه با مواد شفاف اطرفا خود، می‌توانستند انرژی زیادی را به خود جذب کرده و نهایتا قسمت مورد نظر از ماده را در نقطه‌ی مورد نظر دانشمندان قرار دهد. تیم پروژه با تنظیم ضخامت هر خط، قادر به کنترل سرعت و زاویه‌ی هر کدام از تا‌ها (چین‌ها) بود.

یکی از نقاط ضعف روش قبلی این بود که قرارگیری ماده‌ی مذکور در معرض نور باعث می‌شد که پروسه‌ی چین خوردن تاها همزمان شروع شود. حال پژوهشگران با استفاده از تغییر رنگ نور و لولاها، شیوه‌ی جدیدی برای کنترل ترتیب چین خوردن‌ها کشف کرده‌اند.

«مایکل دیکی» یکی از دست‌اندرکاران پژوهش در این مورد توضیح می‌دهد: ”یکی از چالش‌های قدیمی در این حوزه پیدا کردن راهی برای کنترل ترتیبی تبدیل شدن یک ورقه‌ی ۲بعدی به یک شئی ۳بعدی بود. هر کسی که تا به حال اوریگامی ساخته باشد –یا لباس‌هایش را تا زده باشد- تصدیق می‌کند که ترتیب تا خوردن‌ها فوق‌العاده مهم است.

سیستم جدید بر این اساس استوار است که رنگ‌های مختلف قادر به جذب طول‌ موج‌های مختلف نور با سرعت و شدت متفاوتی هستند. پژوهشگران با چاپ لولاها به رنگ‌های خاص جوهر می‌توانند ماده‌ را در معرض نور رنگی که باعث واکنش بعضی لولاها و نه همه‌ی آنها می‌شود، قرار دهند. برای مثال تصور کنید یک لولا زرد باشد و یکی دیگر آبی. تاباندن نور آبی روی شکل باعث می‌شود لولای زرد رنگ (و نه آبی رنگ) تا شود، زیرا جوهر آبی، نور آبی را جذب نخواهد کرد. در حالی که نور قرمز هر زمان که نیاز باشد لولای آبی‌ رنگ را فعال می‌کند.

این روش به تیم پژوهشگران اجازه می‌داد یک شکل ۳بعدی را با استفاده از نمایش منظم رقص نورهای مختلف ایجاد نموده و از سوی دیگر امکان کنترل زنجیره‌ای از چین‌ها بدون نیاز به تغییر رنگ هم فراهم می‌شد. رنگ‌های مختلف جوهر قادر به جذب طول موج‌های خاص با سرعت و شدت خاصی هستند به این معنی که یک لولا قادر به واکنش سریع بوده در حالی که یکی دیگر کار خود را به آهستگی و با سرعت کمتری دنبال می‌کند.

امکان تعریف مجموعه‌ای دقیق از دستورالعمل‌ها به مواد و سازه‌هایی که امکان تا شدن دارند گستره‌ی وسیعی از کاربردهای بالقوه‌ی دارد از جمله امکان ساخت ربات‌های هضم شدنی که بعد از بلعیده شدن با دریافت دستور باز شده (از حالت تا شدگی خارج شده) و وظیفه‌ی محول شده را در بدن انجام می‌دهند؛ ضمنا از این مواد می‌توان در ساخت صفحات‌های خورشیدی که بعد از ارسال به فضا به صورت خودکار باز خواهند شد هم می‌توان استفاده کرد.

این پژوهش تائیدی است بر درستی و صحت نظراتی که در این حوزه وجود دارد و ضمنا درها را به سوی کاربردهای بالقوه‌ای که با پروسه‌های ساده می‌توان آنها را انجام داد می‌گشاید. مردم به دلایل گوناگون به سازه‌هایی که خود قادر به باز شدن (خارج شدن از حالت تا شدگی) هستند علاقه دارند؛ برای مثال می‌توان اشیا مختلف را در بسته‌هایی صاف و مسطح به جایی دیگر ارسال کرد و شاهد اسمبل شدن آنها در مقصد بود. ضمنا از کاربرد گسترده‌ی آنها در صنایع پزشکی و الکترونیک هم نمی‌توان به سادگی چشم‌پوشی کرد.

این پژوهش در ژورنال Science Advances منتشر شده است. برای آِشنایی بیشتر با پژوهش مذکور این ویدئو را تماشا کنید.

مجله اینترنتی گویا آی‌تی

ارسال شده در فال,گوناگون | برچسب‌شده , , , , , , , | دیدگاه‌ها خاموش

چگونه باج‌افزارها ( ransomware ) را پاک کنیم؟

اولین چیزی که از برنامه های مخرب کامپیوتری به یاد داریم ویروس ها هستند که البته ابتدا شاید باورمان نمی شد چیزی به اسم ویروس هم وجود دارد. اما بعد از آن با واژه های تخصصی تری مثل کرم ها، تروجان ها و بد افزارها مواجه شدیم اما امروز باج افزارها هستند که کمی ذهن افراد را مشغول کرده اند از این رو می خواهیم امروز کمی در این باره صحبت کنیم و روش های مقابله با آن ها را برای شما شرح دهیم. با گویا آی تی همراه باشید

باج‌افزار – نرم‌افزاری که فایل‌هایی شما را رمزنگاری کرده یا نمایشگر را قفل می‌کند تا مجبور شوید باج مورد نظر صاحبان آن را بپردازید – دیگر فقط مختص به کدنویسان حرفه‌ای نیست. امروزه ویروس نویس‌ها در ازای دریافت سهمی از درآمد حاصله، بدافزارهای خود را در بازارهای سیاه برای مجرمان کم تخصص‌تر به فروش می‌گذارند.

باج‌افزارها ransomware

این تاکتیک به معنای این است که باج‌افزارها سریع‌تر از هر زمان دیگری در حال پخش شدن هستند، و مجرمان با تاکتیک‌های خود مبتکرتر از قبل شده‌اند.

مثل هر بدافزار دیگری، پیشگیری از باج‌افزار هم بهتر از درمان آن است. راه این پیشگیری این است که فقط از وبسایت‌های مورد اعتماد نرم‌افزار دانلود کنید، پیوست‌های غیر منتظره‌ی ایمیلی را باز نکنید، به هر برنامه‌ای ناآشنایی که می‌بینید مشکوک باشید، و به یاد داشته باشید که اگر چیزی بیش از حد معقول به نظر می‌آمد، یک جای کار می‌لنگد.

اگرچه هیچ وقت به طور قطع نمی‌توانید جلوی حمله‌های مخفیانه را بگیرید – چرا که گاهی اوقات با بازدید از یک وبسایت هم ممکن است در خطر بیفتید – اما راه‌هایی برای اجتناب از فاجعه و حذف باج‌افزارهایی که به سیستمتان راه پیدا کرده‌اند وجود دارد.

باج‌افزارها ransomware

۱. بکاپ گیری و ساختن دیسک نجات

اگر کامپیوترتان هنوز آلوده نشده، با انجام یک سری کارها بلافاصله می‌توانید کاری کنید تا خودتان و داده‌هایتان در امان بمانند.

همیشه بهتر است از فایل‌های ارزشمند خود بکاپ داشته باشید، چون با این کار نه تنها از آن‌ها در برابر باج‌افزارها و ویروس‌ها محافظت کرده‌اید، بلکه در صورت خرابی فایل یا دیسک، به سرقت رفتن یا از دست دادن دستگاه خود فایل‌های مهمتان را از دست نمی‌دهید.

AOMEI Backupper یک ابزار رایگان است که زحمت انجام این کار را برعهده می‌گیرد و کار بکاپ گیری از کل سیستم، یک درایو، یک پارتیشن یا حتی فایل‌های خاص را ساده می‌کند. به علاوه با چند کلیک می‌توانید کل یک درایو را کلون کرده و آن را به صورت یک دیسک نجات قابل راه‌اندازی درآورید تا در مواقع اضطراری مثل زمانی که به باج‌افزار آلوده شده‌اید بتوانید از آن استفاده کنید.

علاوه بر این حتماً آخرین نسخه‌ی نرم‌افزارها را داشته باشید تا نقاط ضعف آن‌ها در کمترین حد ممکن باشد. تنظیمات ویندوز را بررسی کنید و آن را طوری تنظیم کنید تا به‌روز رسانی‌ها را به طور خودکار دریافت کند. نرم‌افزار Secunia Personal Software Inspector را نصب کنید تا برنامه‌هایی که به پچ شدن نیاز دارند را شناسایی کند. اولین بار که Secunia PSI را اجرا می‌کنید، برنامه از شما می‌خواهد تا Microsoft Update را نصب نمایید، اما اگر از ویندوز ۸، ۸.۱ یا ۱۰ استفاده می‌کنید، می‌توانید این پیغام را نادیده بگیرید.

باج‌افزارها ransomware

۲. ارتقای سطح امنیتی سیستم

برای متوقف کردن آلودگی‌های باج‌افزاری به یک ابزار امنیتی آنلاین هم نیاز دارد، ولی بدانید که بعضی از این ابزارها از بقیه‌شان قوی‌تر هستند. انتخاب ما Avira Free Antivirus و Avast Free Antivirus است که به ویژه برای دفع و حذف باج‌افزار مناسب‌اند.

غول دنیای امنیت یعنی Malwarebytes هم در حال کار بر روی ابزاری است که به طور خاص برای متوقف ساختن باج‌افزارها طراحی شده، و شما می‌توانید آن را قبل از این که وارد مجموعه‌ی امنیتی پریمیوم این شرکت شود به طور رایگان امتحان کنید. البته این برنامه فعلاً در حالت بتا قرار دارد، پس انتظار یک ابزار بی‌نقص را نداشته باشید، اما به عنوان یک لایه‌ی امنیتی اضافه در کنار آنتی ویروس فعلی‌تان می‌توانید از آن استفاده کنید.

باج‌افزارها ransomware

۳. باز کردن قفل فایل‌ها و حذف باج‌افزار

اگر از بخت بد قربانی یک حمله‌ی باج‌افزاری شدید، اولین واکنش غریزی این است که پول درخواستی را بپردازید و هر چه سریع‌تر اطلاعات‌تان را پس بگیرید. اکثر مجرمان بعد از پرداخت مبلغِ باج قفل فایل‌های شما را باز می‌کنند و باج‌افزار را حذف می‌نمایند، ولی هیچ تضمینی برای انجام این کار وجود ندارد.

اگر کامپیوتر شما با باج‌افزار قفل شده است، ابتدا دیسک ویندوز را وارد سیستم کرده و سپس کامپیوتر را ریبوت نمایید. اکنون سیستم در راه‌اندازی مجدد، به جای هارد درایو شما باید از طریق دیسکی که وارد کردید بالا می‌آید (اگر چنین نشد، قبل از این که ویندوز بارگذاری شود دکمه‌ی F8 را فشار داده و تنظیمات BIOS را طوری تنظیم کنید تا ترتیب بوت سیستم بر اساس دیسک باشد)، و از این جا گزینه‌ی لازم برای ترمیم یا نصب دوباره‌ی سیستم عامل را در اختیار خواهید داشت.

به عنوان یک راه جایگزین می‌توانید از منوی Advanced Boot Options (که باز هم در BIOS قرار دارد) به Windows System Restore دسترسی پیدا کرده و با برگشتن به نقطه‌ای که کامپیوترتان هنوز آلوده نبوده، مشکل را حل کنید.

بازیابی یا ترمیم سیستم باعث پاک شدن باج‌افزار می‌شود، اما ممکن است هنوز هم فایل‌هایتان قفل شده باقی بماند – یا حتی پاک شود. با این حال اگر به طور مرتب از اطلاعات خود بکاپ گرفته باشید از این نظر هم مشکلی نخواهید داشت، و با کمک AOMEI Backupper در عرض چند دقیقه می‌توانید فایل‌های خود را برگردانید.

آیا تا کنون با این صحنه ها روبرو شده اید؟ می دانستید علت این موضوع باج افزار است؟ در این باره تجربیات و دیدگاه های خود را با ما در میان گذاشته و این مطلب را روی شبکه های اجتماعی نشر دهید.

 

مجله اینترنتی گویا آی‌تی

ارسال شده در فال,گوناگون | برچسب‌شده , , , , , | دیدگاه‌ها خاموش

گوشی میان‌رده اکسپریا L1 سونی با صفحه‌نمایش ۵٫۵ اینچی و دو گیگابایت رم معرفی شد

شرکت سونی در نمایشگاه MWC 2017 از تعدادی گوشی‌هوشمند جدید رونمایی کرد و از جمله‌ آن‌ها می‌توان به اکسپریا XA1، اکسپریا XA1 اولترا، اکسپریا XZs و اکسپریا XZ پریمیوم اشاره نمود. به‌تازگی، گوشی‌هوشمند میان‌رده جدیدی توسط این سازنده ژاپنی با نام اکسپریا L1 معرفی شده است که از زبان طراحی جدید گوشی‌های هوشمند جدید سونی استفاده می‌کند و به مشخصات سخت‌افزاری نسبتاً مناسبی مجهز شده است. برای جزئیات بیشتر، همراه گویا آی‌تی باشید.

گوشی اکسپریا L1 سونی، همان‌طور که گفته شد؛ از زبان طراحی کلاسیک محصولات سونی استفاده می‌کند و گوشه‌های این گوشی میان‌زده، تیز بوده و حاشیه‌های قبل‌توجهی در اطراف آن وجود دارد؛ با این‌حال، شرکت سونی تا جای ممکن حاشیه‌های سمت راست و چپ نمایشگر را کاهش داده است.

اکسپریا L1 از یک نمایشگر ۵٫۵ اینچی استفاده می‌کند و برخلاف اندازه بزرگ صفحه‌نمایش، شرکت سونی برای این گوشی از یک نمایشگر با رزولوشن ۷۲۰ در ۱۲۸۰ پیکسل استفاده کرده است. این موضوع باعث خواهد شد تا تشخیص پیکسل‌ها در صفحه‌نمایش، چندان دشوار نباشد؛ با این‌حال، باید توجه داشته باشید که اکسپریا L1 به عنوان یک گوشی میان‌رده معرفی شده است و اگر به دنبال یک گوشی‌هوشمند جدید با نمایشگری ۵٫۵ اینچی با رزولوشن فول اچ‌دی از محصولات شرکت سونی هستید، فعلاً چنین محصولی توسط این سازنده ژاپنی در سال ۲۰۱۷ معرفی نشده است.

اکسپریا L1

ابعاد اکسپریا L1 سونی، ۱۵۱ در ۷۴ در ۸٫۷ میلی‌متر است که برای یک محصول میان‌رده، ضخامت ۸٫۷ میلی‌متری تقریباً قابل قبول خواهد بود. وزن گوشی میان‌رده جدید سونی نزدیک به ۱۸۰ گرم عنوان شده است که در نگاه اول، اکسپریا L1 را به محصول سنگینی تبدیل می‌سازد؛ البته، این گوشی یک محصول رده‎بالا نیست و به همین جهت در طراحی این گوشی، ضخامت و وزن حرف اول را نمی‌زند!

با اینکه اکسپریا L1 از طراحی ظاهری مناسبی استفاده می‌کند اما مشخصات سخت‌افزاری قابل‌قبولی برای آن در نظر گرفته نشده است. تراشه چهار هسته‌ای ۶۴ بیتی مدیاتک با فرکانس کاری ۱٫۴۵ گیگاهرتز برای هر هسته پردازشی، گوشی میان‌رده جدید سونی را به همراه دو گیگابایت رم و ۱۶ گیگابایت حافظه داخلی قابل ارتقا تا ۲۵۶ گیگابایت با استفاده از یک کارت حافظه میکرو اس‌دی، همراهی می‌کند.

انرژی اکسپریا L1 توسط یک باتری ۲۶۲۰ میلی‌آمپر ساعت تامین می‌شود و این گوشی از فناوری شارژ تطابق‌پذیر Qnovo و قابلیت Stamina استفاده می‌کند. فناوری شارژ سریع تطابق‌پذیر Qnovo توسط یک شرکت با همین نام در ایالات متحده توسعه یافته است و با تنظیم جریان شارژ، آسیب وارد به باتری را کاهش می‌دهد. قابلیت Stamina نیز با تعریف چندین حالت مختلف، امکان استفاده طولانی‌تر از گوشی هوشمندتان را فراهم می‌آورد.

برای دوربین سلفی از یک شاتر ۵ مگاپیکسلی با لنز زاویه گسترده با فاصله کانونی ۲۴ میلی‌متری و گشودگی دهانه دیافراگم f/2.2 استفاده می‌کند. ثبت تصاویر به کمک دوربین اصلی ۱۳ مگاپیکسلی با فوکوس خودکار، زوم سه برابری و گشودگی دهانه لنزی مشابه با شاتر سلفی امکان‌پذیر خواهد بود.

برخلاف بسیاری از گوشی‌های میان‌رده جدید که با سیستم‌عامل اندروید مارشمالو ارائه شده است، اکسپریا L1 با سیستم‌عامل اندروید نوقا ۷٫۰ ارائه خواهد شد و رابط‌کاربری مشابهی را با گوشی‌های پرچم‌دار جدید سونی یعنی اکسپریا XZs و اکسپریا XZ پریمیوم ارائه می‌دهد. هم‌چنین، شرکت سونی تصمیم گرفته است تا گوشی میان‌رده جدید خود را برخلاف مدل‌های مشابه به درگاه یواس‌بی نوع C مجهز نماید و جک هدفون نیز برای این گوشی در نظر گرفته شده است.

با اینکه زمان عرضه اکسپریا L1 به طور حدودی مشخص شده است، اطلاعات چندانی پیرامون قیمت این گوشی میان‌رده وجود ندارد. شرکت سونی تصمیم دارد تا در اواخر ماه آوریل (دهه اول اردیبهشت) گوشی مقرون به صرفه اکسپریا L1 را در بازارهای منتخب مانند اروپا، آمریکای شمالی، آمریکای لاتین، خاورمیانه، آفریقا و آسیا عرضه نماید.

منبع: Softpedia

مجله اینترنتی گویا آی‌تی

ارسال شده در فال,گوناگون | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , | دیدگاه‌ها خاموش

دستیار صوتی Bixby برای گوشی گلکسی اس ۸ به‌طور رسمی توسط سامسونگ معرفی شد

با اینکه انتظار می‌رفت شرکت سامسونگ به‌طور رسمی از دستیار صوتی Bixby به همراه گوشی‌های گلکسی اس ۸ و گلکسی اس ۸ پلاس در اواخر ماه مارس رونمایی کند، این سازنده به‌تازگی دستیار صوتی مبتنی بر هوش مصنوعی Bixby را به طور رسمی معرفی کرده است. برای جزئیات بیشتر در ادامه مطلب با وب‌سایت گویا آی‌تی همراه باشید.

شرکت سامسونگ می‌گوید که دستیار صوتی Bixby از یادگیری ماشین استفاده می‌کند و به تدریج کارآیی آن بهبود پیدا می‌کند؛ هم‌چنین، این دستیار صوتی با نیازهای کاربران تطابق می‌یابد و یک رابط هوشمند جدید بر روی محصولات شرکت سامسونگ خواهد بود. دستیار صوتی Bixby به‌طور اساسی با دیگر محصولات مشابه در بازار متفاوت خواهد بود و یک تجربه تاثیرگذارتر را به کاربر ارائه می‌دهد.

اطلاعیه رسمی شرکت سامسونگ به سه ویژگی اصلی دستیار صوتی مبتنی بر هوش مصنوعی Bixby اشاره می‌کند. به عنوان اولین ویژگی، دستیار صوتی Bixby تقریباً از تمامی وظایف و دستورات برنامه‌های نصب شده بر روی گوشی‌هوشمند پشتیبانی خواهد کرد؛ این موضوع باعث می‌شود تا تعامل کاربران با برنامه‌ها ساده‌تر شود. به عنوان دومین ویژگی، باید اشاره کرد که دستیار صوتی Bixby با هر بار فراخوانی، به وضعیت برنامه در حال اجرا و متن در حال مشاهده اهمیت می‌دهد. این موضوع باعث خواهد شد تا دقت دستیار صوتی Bixby افزایش یابد.

به عنوان سومین قابلیت نیز، شرکت سامسونگ از هوشمندی بالای دستیار صوتی Bixby خبر می‌دهد. این دستیار صوتی هوشمند بنابر اطلاعات رسمی، می‌تواند بیشتر دستورات کاربران را (حتی در صورتی‌که اطلاعات کامل باشد) درک نماید و این موضوع دستیار صوتی Bixby را کاربردی‌تر خواهد نمود. البته در صورتی‌که اطلاعات ارائه شده توسط کاربر کامل نباشد، دستیار صوتی Bixby این موضوع را تشخیص داده و از کاربر می‌خواهد تا برای ارائه نتایج دقیق‌تر در هنگام جست‌وجو، اطلاعات بیشتری را در اختیار این برنامه قرار دهد.

Bixby

شرکت سامسونگ مدعی است که در ابتدا، تنها تعدادی برنامه از پیش نصب شده از دستیار صوتی Bixby پشتیبانی خواهند کرد و امکان تعامل با آن‌ها با استفاده از دستیار صوتی Bixby وجود خواهد داشت. البته به مرور زمان، طیف گسترده‌تری از برنامه‌های غیر سیستمی از Bixby پشتیبانی خواهد کرد زیرا شرکت سامسونگ در نظر دارد تا پس از عرضه گلکسی اس ۸ و گلکسی اس ۸ پلاس، کیت توسعه نرم‌افزاری دستیار صوتی مبتنی بر هوش مصنوعی خود را در اختیار توسعه‌دهندگان شخص‌ثالث قرار دهد.

برای اینکه کاربران تجربه بهتری از کار با دستیار صوتی Bixby داشته باشند، شرکت سامسونگ یک دکمه اختصاصی را برای فعال‌نمودن این دستیار صوتی مبتنی بر هوش مصنوعی در لبه‌‌ی گوشی‌های پرچم‌دار جدید خود در پایین دکمه‌های تنظیم حجم صدا در نظر گرفته است که با فشردن آن، دستیار صوتی Bixby فعال شده و امکان استفاده از آن با وارد نمودن دستورات یا فرمان‌های صوتی، فراهم می‌شود.

البته دستیار صوتی Bixby تنها به گوشی گلکسی اس ۸ و گلکسی اس ۸ پلاس سامسونگ محدود نخواهد شد و شرکت سامسونگ در نظر دارد تا تعدادی از لوازم خانگی خود را که از اتصال به اینترنت پشتیبانی می‌کند (مانند تلویزیون‌های هوشمند) به دستیار صوتی Bixby مجهز نماید. شرکت سامسونگ مدعی است که در صورت ادامه‌یافتن سرمایه‌گذاری این شرکت بر روی هوش مصنوعی، اینکه Bixby در آینده چه خواهد شد؛ نامشخص خواهد بود زیرا این سازنده می‌تواند قابلیت‌های آن‌را گسترش دهد و محصولی کاملاً کاربردی و هوشمند را ارائه دهد.

دستیار صوتی Bixby در ابتدا از هشت زبان مختلف پشتیبانی خواهد کرد و البته عرضه آن تنها به گوشی‌های پرچم‌دار محدود نمی‌شود. به همین جهت، ارائه دستیار صوتی Bixby برای گوشی‌های میان‌رده جدید این سازنده که در سه ماهه اول سال معرفی شده است یا به‌زودی معرفی خواهد شد؛ غیرممکن نخواهد بود.

منبع: Softpedia

مجله اینترنتی گویا آی‌تی

ارسال شده در فال,گوناگون | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , | دیدگاه‌ها خاموش

نسخه جدید آیفون SE با حافظه داخلی بیشتر و قیمتی مشابه با نسل قبل، معرفی شد

شرکت اپل به‌تازگی از نسخه قرمز رنگ آیفون ۷ و آیفون ۷ پلاس رونمایی کرده است و در بخشی از این رونمایی، شرکت اپل به معرفی مدل جدید آیفون SE با حافظه داخلی بیشتر پرداخته است. از روز جمعه (۲۴ مارس)، مدل جدید آیفون SE به صورت آنلاین و در فروشگاه‌های اپل با حافظه داخلی بیشتر در دسترس خواهد بود. برای جزئیات بیشتر در ادامه مطلب با وب‌سایت گویا آی‌تی همراه باشید.

کوپرتینویی‌ها اکنون حافظه داخلی مدل‌های موجود از آیفون SE را به دو برابر افزایش داده‌اند. نسخه پایه آیفون SE که پیش‌تر با ۱۶ گیگابایت در دسترس قرار داشت، به‌زودی با مدل ۳۲ گیگابایتی جایگزین خواهد شد و هم‌چنین، شرکت اپل به‌ جای عرضه نسخه رده‌بالا آیفون SE با ۶۴ گیگابایت، مدل جدیدتر آن‌را با ۱۲۸ گیگابایت حافظه داخلی به کاربران پیشنهاد می‌دهد.

با اینکه حافظه داخلی برای هر مدل به دو برابر افزایش یافته است، شرکت اپل تصمیمی برای فروش مدل‌های جدید آیفون SE با قیمت بیشتر در مقایسه با نمونه‌های موجود ندارد. نسخه پایه آیفون SE با ۳۲ گیگابایت حافظه داخلی، هم‌چنان با قیمت ۳۹۹ عرضه خواهد شد و برای انتخاب مدل دیگر با آن با ۱۲۸ گیگابایت حافظه داخلی، باید نزدیک به ۴۹۹ دلار پرداخت نمایید.

آیفون SE

عرضه آیفون‌ SE با حافظه داخلی بیشتر در مقایسه با نمونه‌های پیش‌تر عرضه شده، قابل قبول است زیرا سیستم‌عامل آی‌او‌اس و برنامه‌های پیش‌نصب شده بخشی از حافظه داخلی را به خود اختصاص داده‌اند. به همین جهت، کاربران با انتخاب مدل‌های جدید با حافظه داخلی بیشتر در مقایسه با نمونه‌های قبل با ۱۶ و ۶۴ گیگابایت حافظه، فضای بیشتری را برای نصب برنامه‌های مختلف و ذخیره‌سازی تصاویر و ویدیوهای مدنظر خود در اختیار خواهند داشت. در همین رابطه، باید اشاره کرد که در مدل ۱۶ گیگابایتی آیفون SE تنها نزدیک به ۱۱ گیگابایت از فضای ذخیره‌سازی در دسترس کاربر قرار دارد.

البته عرضه آیفون‌های شرکت اپل با حافظه داخلی بیشتر تنها شامل آیفون SE نبوده است و اگر به آیفون‌های ۲۰۱۶ این سازنده یعنی آیفون ۷ و آیفون ۷ پلاس نگاهی داشته باشیم، کوپرتینویی‌ها به جای عرضه آیفون‌های جدید خود با ۱۶ گیگابایت حافظه داخلی برای مدل پایه آن‌ها، تصمیم گرفتند تا آیفون ۷ و آیفون ۷ پلاس را با حافظه داخلی ۳۲ گیگابایت برای ارزان‌ترین نسخه ارائه دهند.

در رابطه با مدل جدید آیفون SE باید اشاره کرد که این مدل، هم‌چنان ضخامت ۷٫۶ میلی‌متری دارد و تغییر خاصی از نظر سخت‌افزاری نداشته است. وزن آیفون SE مانند نسخه‌های موجود، هم‌چنان ۱۱۳ گرم خواهد بود و این نسخه به نمایشگر ۴ اینچی با رزولوشن ۱۱۳۶ در ۶۴۰ پیکسل مجهز شده است. تراشه ۶۴ بیتی A9 و دوربین اصلی ۱۲ مگاپیکسلی با گشودگی دهانه لنزی f/2.2، زوم دیجیتالی ۵ برایری، قابلیت HDR خودکار برای تصویربرداری و فیلم‌برداری با رزولوشن ۴K با نرخ ۳۰ فریم بر ثانیه و رزولوشن ۱۰۸۰p با نرخ ۳۰ یا ۶۰ فریم بر ثانیه، دیگر مشخصات‌فنی آیفون SE را تشکیل می‎دهد. برای ثبت تصاویر سلفی نیز، یک دوربین ۱٫۲ مگاپیکسلی در جلوی گوشی با گشودگی دریچه دیافراگم f/2.4 قرار دارد و سنسور اثرانگشت با دکمه Home ادغام شده است.

آیفون SE

با اینکه آیفون SE از یک نمایشگر کوچک ۴ اینچی استفاده می‌کند، کوپرتینویی‌ها هم‌چنان خرید این گوشی را به کاربرانی که به دنبال یک گوشی‌هوشمند کوچک با مشخصات سخت‌افزاری قابل رقابت با آیفون‌های بزرگ‌تر اپل هستند، پیشنهاد می‌دهند. هرچند باید اشاره کرد که تقاضا برای مدل پلاس آیفون‌های شرکت اپل با توجه به نمایشگر بزرگ‌تر و هم‌چنین برخی از قابلیت‌های اختصاصی آن‌ها مانند دوربین دوگانه، افزایش یافته است و به همین جهت، بعید می‌دانیم که علی‌رغم معرفی نسخه جدید آیفون SE، این مدل‌ها فروش چندانی داشته باشد.

منبع: Softpedia

مجله اینترنتی گویا آی‌تی

ارسال شده در فال,گوناگون | برچسب‌شده , , , , , , , , , , , , | دیدگاه‌ها خاموش